Marian Paluszkiewicz (ur. 1902, zm. 24 czerwca 1983 w Poznaniu) – polski pedagog, polonista, doktor, wiceprezes Towarzystwa Miłośników Miasta PoznaniaJerzy Szews, Działalność naukowa Mariana Paluszkiewicza, w: Kronika Miasta Poznania (Raptularz), nr 1/1989, s.205-207, ISSN 0137-3552.
Doktoryzował się na Uniwersytecie Poznańskim 27 lutego 1932 ze slawistyki (rozprawa Nominativus pluralis rzeczowników rodzaju męskiego w języku polskim do XVI wieku). Recenzentem pracy był prof. Henryk Ułaszyn. W latach 1928–1983 opublikował 57 prac naukowych, w tym trzy książki. Zadebiutował w 1928 pracą poświęconą metodyce wypracowań z języka polskiego. Tematyce tej poświęcał uwagę również w latach późniejszych, publikując z niej dziesięć prac i dwa podręczniki dla licealistów (Wypisy literatury staropolskiej – 1948 i Wiedza o książce – 1956).
Głównym nurtem zainteresowań była historia regionalna Polski, głównie Wielkopolski i Poznania. Interesował się m.in. językiem Przechadzek po mieście Marcelego Mottego, gwarą inteligencji poznańskiej drugiej połowy XIX wieku, zabytkami Poznania (był np. recenzentem książki Witold Dalbora o Pompeo Ferrarim).