Po ataku Niemiec na ZSRR powołany do Armii Czerwonej, od lipca 1941 szef Wydziału Politycznego i komisarz 17 Dywizji Kawalerii, później zastępca dowódcy 17 i 20 Gwardyjskich Dywizji Kawalerii ds. politycznych, walczył na Froncie Zachodnim, Briańskim i 1 Białoruskim, od 1942 w stopniu pułkownika, za udział w walkach odznaczony pięcioma orderami. W 1946 zdemobilizowany, w latach 1946–1948 szef obwodowego zarządu rolniczego w Izmailu, między 1948 a 1950 i w latach 1953–1958 był zastępcą ministra gospodarki rolnej Ukraińskiej SRR, w 1957 ukończył Ukraińską Akademię Nauk Rolniczych. Od 1958 szef Głównego Zarządu przy Radzie Ministrów Ukraińskiej SRR ds. gospodarki wodnej, w latach 1960–1963 przewodniczący Państwowego Komitetu Ukraińskiej SRR ds. gospodarki wodnej, od listopada 1963 do 2 października 1965 przewodniczący Państwowego Komitetu ds. Nawadniania Upraw Rolnych i Gospodarki Wodnej przy Państwowym Komitecie Planowania ZSRR, od 2 października 1965 do śmierci minister melioracji i gospodarki wodnej ZSRR. Od 1966 zastępca członka, a od 1971 członek KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od VII do IX kadencji.