Później wyróżnił się podczas walk w Prusy Wschodnie, 7 sierpnia 1944 w walkach o Tupiki (obecnie na Litwie) na czele baterii przebił się przez zaporę czołgową wroga.

Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 24 marca 1945 „za wzorowe wykonywanie zadań dowodzenia i wykazywanie męstwa i heroizmu w walkach z niemiecko-faszystowskimi najeźdźcami” otrzymał tytuł Bohatera ZSRR.

W 1945 brał udział w walkach z Japończykami na Dalekim Wschodzie, w listopadzie 1946 zdemobilizowany, w latach 1947–1950 studiował we Wszechzwiązkowej Akademii Handlu Zagranicznego. Później pracował w Ministerstwie Handlu Zagranicznego ZSRR, był m.in. doradcą handlowym przy Ambasadzie ZSRR w USA, Bułgarii, a także wiceministrem handlu zagranicznego ZSRR. Od października 1976 do stycznia 1986 przewodniczący Zarządu Banku Państwowego ZSRR, następnie na emeryturze. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od IX do XI kadencji (1977–1989).