Walka o władzę Gdy ok. 454 p.n.e. dwudziestoletni Pandukabhaya przestał się ukrywać i wszczął powstanie przeciw wrogim mu wujom, gromadząc wokół siebie 700 ludzi niezadowolonych z ich rządów w mieście Pana, Canda zaś został jego towarzyszem i najbardziej zaufanym dowódcą. Wbrew oczekiwaniom, król Abhaya nie kwapił się zdławić insurekcję w zalążku, dlatego Padukhabaya zdecydował rozszerzyć swoje terytorium i ruszył w stronę miasta Girikhanda, gdzie rezydował jego wuj Siva, zwany również Girikhandasiva (tłum. „Siwa z Girikandy”). Po drodze powstańcy napotkali orszak jego córki, księżniczki Swarnapali, którą Pandukabhaya uwiódł. Później została ona jego małżonką, wpierw jednak rozsierdzony wuj wysłał w trop powstańców wojsko ze swymi pięcioma synami na czele, ale Canda oddział ten rozbił, zaś synowie Sivy w potyczce zginęli. Książę Pandukabhaya zdecydował wycofać się na południe od rzeki Mahaveli Ganga i stanąć obozem w górach Dola. Wrodzy mu królewicze ściągnęli rychło nowe siły, koncentrując je przed twierdzą Dimbulagala, by stamtąd rozpocząć szeroko zakrojoną akcję przeciw powstańcom. Ci jednak nieoczekiwanie odparli wojska królewiczów, zmuszając je do odwrotu, oraz zajęli twierdzę.