W 1968 r. wybudowana została nowa latarnia na stalowej konstrukcji. Obydwa stare budynki zostały spalone, a ich szczątki zrzucone z klifu w 1969 r. Na miejscu, w którym stał dawny budynek syreny mgłowej, znajduje się obecnie podest widokowy.
Drewniany, piętrowy dom mieszkalny latarnika znajduje się niespełna 200 m od latarni, na zachód od niej, nad płytką zatoczką z kamienistą plażą. Został wzniesiony w 1901 r. (koszt: 1.397 dolarów) na działce, zakupionej rok wcześniej od Departamentu ds. Indian (ang. Department of Indian Affairs). W 1959 r. wzniesiono sąsiedni obiekt, parterowy, przeznaczony dla pomocnika latarnika, który przedtem mieszkał w budynku latarni, a w 1963 – hangar dla łodzi, mieszczący też warsztat. Najsłynniejszym z tutejszych latarników był William Spears, który wraz z żoną i ósemką dzieci mieszkał tu w latach 1912-1937. Zaś najdłużej (32 lata, od 1950 do 1982 r.) pracował tu Audrey Coultis. Obaj pełnili swe funkcje aż do śmierci. Ostatni latarnik opuścił wyspę w 1987 r.
Turystyka