W 1960 roku jednostka została przeformowana na etat Nr 13/100 pułku pontonowego o stanie 737 żołnierzy. Na wyposażeniu oddziału znajdował się park pontonowy TPP (ros. Тяжёлый понтонный парк ТПП), 12 kutrów holowniczych, 24 pływające transportery gąsienicowe K-61 (ros. гусеничный плавающий транспортёр K-61), 6 amfibi MAW (ros. малый автомобиль водоплавающий) i 4 amfibie BAW (ros. большой автомобиль водоплавающий).
Latem 1964 roku jednostka została przeformowana na etat Nr 13/117 pułku pontonowego Warszawskiego Okręgu Wojskowego o stanie 779 żołnierzy. Na wyposażeniu pułku, obok wspomnianych wyżej pojazdów, znalazły się także dwa samobieżne promy gąsienicowe K-71 (ros. Гусеничный самоходный паром K-71)J. Kajetanowicz, Polskie wojska inżynieryjne ..., s. 151..
W czasie wojny pułk przechodził w bezpośrednie podporządkowanie Dowództwa Frontu. Pułk był jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem mobilizacyjnym formował 111 Batalion Desantowo-Przeprawowy dla 4 Armii.
Na podstawie zarządzenia Nr 011/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 13 września 1966 roku jednostka została przeformowana w 7 Pułk Pontonowy Wojsk Obrony WewnętrznejJ. Kajetanowicz, Polskie wojska inżynieryjne ..., s. 146..