Anatol Witold Minkowski (ur. 22 stycznia 1892 w Carskim Siole, zm. 17 lub 18 września 1939) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz społeczny i niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Pożyczki Narodowej, dyrektor Polskiego Instytutu Rozrachunkowego w latach 1937–1939.
Życiorys Pochodził z rodziny żydowskiej. Jego ojciec, August (1849–1942), był synem rabina z Mińska, który dorobił się fortuny na handlu nieruchomościami. August Minkowski wraz z żoną Teklą z Lichtenbaumów zmarli w 1942 w getcie w Otwocku. Anatol miał trzech braci: Mieczysława, szwajcarskiego neurologa, Eugeniusza, polsko-francuskiego psychiatrę i Pawła, posła na Sejm, wiceministra skarbu. Anatol i Paweł przeszli na katolicyzm, pozostali bracia pozostali wierni judaizmowi.
Uczęszczał do rosyjskiego gimnazjum realnego w Warszawie. Był jednym z uczestników strajku szkolnego w 1905. Z tego powodu musiał kontynuować edukację w II Gimnazjum Realnym w Krakowie, gdzie zdał maturę w 1909. Studiował na Politechnice Monachijskiej na wydziale mechanicznym, a następnie architekturę. W tym czasie sprawował funkcję prezesa Bratniej Pomocy polskich studentów na tej uczelni.