Guzek zwykle cechuje się nieregularnym odgraniczeniem i twardą konsystencją. Może być bolesny. Powierzchnia zmiany często jest owrzodziała lub martwicza; może występować krwista, surowicza lub ropna wydzielina. Guzki zwykle mają wielkość od 0,5 do 2 cm, choć mogą być znacznie większe, osiągając nawet 10 cm. Wymagają różnicowania z przepukliną pępkową, naczyniakiem, endometriozą, chorobą Pageta, blizną przerostową, ziarniniakiem i wypryskiem.
Możliwymi mechanizmami tłumaczącymi powstanie guzka siostry Mary Joseph mogą być: szerzenie przez ciągłość z nacieczonej otrzewnej (najczęstsza droga) bogate unaczynienie limfatyczne z licznymi połączeniami z innymi grupami węzłów, w tym pachowymi, pachwinowymi i okołoaortalnymi bogate unaczynienie tętnicze połączenia żylne z żyłą piersiową wewnętrzną, żyłą nabrzuszną powierzchowną i układem wrotnym szerzenie się komórek nowotworowych poprzez moczownik (rak pęcherza moczowego) i inne struktury będące pozostałościami płodowymi.
W 1949 objaw ten został nazwany (przez Hamiltona Baileya) imieniem pielęgniarki, która jako pierwsza zauważyła, że chorzy z nowotworami w jamie brzusznej lub miednicy mają guzek w okolicy pępka.
Zobacz też węzeł Virchowa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Choroby nowotworowe