Chłopak postanawia nie dopuścić do pogromu i wieczorem przed planowanym napadem informuje o wszystkim mieszkańców miasteczka podczas zebrania w miejscowym kościele. Jednak żaden ze słynnych, byłych rewolwerowców nie chce się przeciwstawić planowanej przemocy – wiedzą, że sięgnięcie po broń i zabijanie oznacza dla nich utratę szansy na dostanie się do nieba i natychmiastową karę piekła. Decyzja jest trudna zwłaszcza dla szeryfa Forresta, któremu następnego dnia upływa 10-letni okres pobytu w „czyśćcu” i który kilka godzin wcześniej otrzymał białą różę – zaproszenie do dyliżansu, który zabierze go do Nieba. „Sonny” w poczuciu osamotnienia postanawia sam bronić miasta i ukochanej dziewczyny. Następnego dnia rano, słaniający się na nogach, ciężko pobity przez bandytów, którzy dowiedzieli się o jego zdradzie, staje do nierównej walki. Jednak, gdy dochodzi do starcia, Forrest i rewolwerowcy stają u jego boku, stawiając ostatecznie walkę w imię dobra ponad własny interes. Banda zostaje rozbita, wszyscy bandyci giną, a sam „Blackjack” zabity w pojedynku z Forrestem. Rewolwerowcy, przekonani, że teraz skazani są na piekło, stawiają się u bramy miejscowego cmentarza, która prowadzi do piekła. Jednak przekracza ją tylko jego strażnik – stary Indianin, który wiedzie „Blackjacka” i Cavina i wtrąca ich w piekielną czeluść.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Przedsionek piekła · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.