Cycerona naśladowano powszechnie. Tacyt przekonywał we wstępie do , że jego dzieło zostało zredagowane w języku niewykształconym i pozbawionym sztuki. Gelliusz uznał się za człowieka nieuczonego i prostego na początku swych . Ennodiusz zażenowany był ubóstwem swojego umysłu. Fortunat podkreślał, że mały talent nie pozwalał mu na opis wielkich rzeczy. Hieronim pisał pełen obaw, z drżeniem i ze wzruszeniem. Sulpicjusz Sewer bał się, aby niewprawna mowa nie zraziła czytelników i by nie uznano mnie za najbardziej ze wszystkich godnego nagany. Tego typu sformułowań nie brakuje we wstępach niemal każdego autora.
Topos ab nostra W toposie ab nostra autor wskazuje na siebie i ludzi z nim związanych jako zasługujących na przychylność. Podkreśla własne kwalifikacje intelektualne i moralne. Uwaga jest skupiona na fakcie, że podjął temat kierując się pobudkami zasługującymi na szacunek. Gdy teza wypowiedzi jest kontrowersyjna, wyjaśnia że zabiera głos z urzędu lub obowiązku.