W grudniu 1933 roku nie uzyskał wymaganej liczby głosów inspektorów armii by awansować na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku (osiem głosów za i dziesięć głosów przeciwnych). W kwietniu 1934 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska. Z dniem 31 lipca 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
Sprawował funkcję dyrektora biura Izby Przemysłowo–Handlowej przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Od 3 września 1939 roku pełnił służbę w Dowództwie Obrony Warszawy na stanowisku szefa Oddziału I Organizacyjnego. Po kapitulacji stolicy przebywał w niemieckiej niewoli, w Oflagu VII A Murnau, a następnie Oflagu VI B Dössel.
Po powrocie do Polski w 1945, przez pewien czas zajmował stanowisko dyrektora administracyjnego w Centrali Zbytu i Porcelany, Fajansu i Wyrobów Szklanych. W 1947 oskarżono go o nieprawidłowości w zarządzaniu tym podmiotem. W wyniku procesu, Kwiatka skazano na 5 lat więzienia. Ze względu na ciężką chorobę (gruźlicę), sąd zadecydował o zwolnieniu go przed odbyciem kary. Został zrehabilitowany w 1957, przywrócono mu również prawo do emerytury. Zmarł w Łodzi 14 września 1965 roku.