Po wybuchu I wojny światowej został lekarzem wojskowym, początkowo pracował w klinice psychiatrycznej w Wiedniu, a następnie w Krakowie. W 1918 powrócił do Lwowa, rok później uzyskał stopień profesora zwyczajnego. W latach 1920–1923 i 1927–1930 był rektorem Akademii Medycyny Weterynaryjnej, dokonał reorganizacji uczelni i przyczynił się do jej znacznego rozwoju. W 1920 został również wykładowcą na Wyższych Kursach Ziemiańskich oraz redaktorem naczelnym Przeglądu Weterynaryjnego i zajmował to stanowisko przez dziesięć lat, w 1923 należał do założycieli Rozpraw Biologicznych, gdzie również powierzono mu funkcję redaktora naczelnego i pełnił ją do wybuchu II wojny światowej. Po zakończeniu drugiej kadencji rektorskiej w 1930 otrzymał stanowisko dyrektora Departamentu Weterynarii w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych, pełnił tę funkcję przez trzy lata. W 1931 został uhonorowany tytułem doktora honoris causa AMW, a rok później zaangażował się w powstanie Unii Słowiańskich Lekarzy Weterynaryjnych. Pracę naukową kontynuował po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną i ustanowieniu USRR, przerwało ja dopiero wkroczenie do miasta hitlerowców i zamknięcie uczelni. W ramach wysiedlenia Polaków ze Lwowa w 1945 wyjechał do Krakowa, gdzie przez krótki czas był związany z Uniwersytetem Jagiellońskim.