W 2011 została jedną z liderek protestów społecznych w Izraelu organizowanych przez młodych aktywistów, którzy skrzyknęli je przy pomocy Facebooka. Domagano się od rządu rozwiązania problemów mieszkaniowych młodych Izraelczyków, związanych z wysokimi cenami mieszkań w największych miastach. Szafir współtworzyła następnie ruch społeczny, wzywający do zasadniczej zmiany priorytetów społeczno-ekonomicznych rządu, również w zakresie edukacji i polityki społecznej. W listopadzie 2012 przyjęła propozycję Partii Pracy i w wyborach parlamentarnych w 2013 uzyskała mandat poselski, z ósmego miejsca na liście. Była najmłodszą kobietą, która dostała się do izraelskiego parlamentu.
W dziewiętnastym Knesecie zasiadała w komisji finansów oraz komitecie wspólnym ds. budżetu parlamentu. Założyła także i przewodniczyła parlamentarnemu lobby sprawiedliwości społecznej. W 2015 uzyskała reelekcję z czwartego miejsca na koalicyjnej liście Unii Syjonistycznej, a w Knesecie XX kadencji przewodniczyła komisji specjalnej ds. przejrzystości i dostępność informacji rządowych. W 2015 została znalazła się na publikowanej przez magazyn Forbes liście 30 poniżej 30 lat oraz została wyróżniona Women in the Forefront Award. W lutym 2017 została przewodniczącą komisji OECD ds.