Znany jest opis gajenia przez ludność mieszkającą w pobliżu Serocka na Mazowszu w latach 1461–1464, która zaznaczała brzeg gaju symbolicznymi „kiczkami” czyli witkami z brzeziny lub rokiciny, aby oznaczyć część lasu, do której mieli zakaz wstępu tzw. „granicznicy”, czyli osoby spoza lokalnej społeczności. Gaje stanowiły więc pierwotną formę rezerwatów przyrody i były materialnym wyrazem pogańskiego kultu świętych drzew.
W XIII wieku w sądownictwie używano terminu gaić sąd, czyli sądzić. Używano również terminów takich jak sąd gajny, sąd gajowy lub sąd gajony oznaczających otwarty proces sądowy dostępny dla całej społeczności. Podczas takiego przewodu sądowego strony przedstawiały swoje racje w publicznych przemowach, na podstawie których rozstrzygano winę i ogłaszano werdykt. Obecnie reliktem tego są wyrażenia zagaić rozmowę lub zagaić obrady.
Z czasem nazwa gaj straciła zarówno swoje znaczenie kultowe, jak i sądownicze i oznaczała jedynie małe i odosobnione skupiska drzew znajdujące się w pobliżu osiedli ludzkich. Za pozostałości słowiańskich obrzędów gajenia uznaje się nazwy szeregu miejscowości leżących w Polsce o nazwie Gaj, a także święto ludowe o nazwie Gaik.
Przypisy
Bibliografia
Zobacz też Gaik
Kategoria:Kultura słowiańska Kategoria:Leśnictwo