Aleksander Jan Habiniak ps. „Wysoki”, „Kmicic”, „Kuźma” (ur. 19 lipca 1897 w Bartkowicach, zm. w sierpniu 1940 w Brześciu nad Bugiem) – major piechoty Wojska Polskiego, komendant Okręgu Polesie ZWZ.

Życiorys Urodził się 19 lipca 1897 w Bartkowicach, w ówczesnym powiecie powiecie noworadomskim guberni piotrkowskiej, w rodzinie Władysława i Pauli z Widuchów.. Od 1913 był członkiem Strzelca. Od sierpnia 1914 w Legionach Polskich. Od 1915 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. 31 stycznia 1920 został mianowany podporucznikiem. Był uczestnikiem wojny z bolszewikami.

W 1923 był przydzielony z 5 pułku strzelców podhalańskich w Przemyślu do Powiatowej Komendy Uzupełnień Wieluń na stanowisko oficera instrukcyjnego. W grudniu 1924 został przeniesiony z 5 psp do 25 pułku piechoty w Piotrkowie i przydzielony do PKU Piotrków na stanowisko oficera instrukcyjnego. W marcu 1926, w związku z likwidacją stanowiska oficera instrukcyjnego, został przydzielony do 25 pp. Przeniesiony do 77 pułku piechoty w Lidzie (1927–1928), skąd przeniesiony do 28 pułku piechoty w Łodzi. Komendant obwodowy Przysposobienia Wojskowego na miasto Łódź. 2 grudnia 1930 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 149. lokatą w korpusie oficerów piechoty.