Konstanty Rojek (ur. 16 grudnia 1892 w Komorowie, zm. 16 października 1953) – kapitan Wojska Polskiego, dowódca Legii Wrzesińskiej, oficer armii carskiej walczącej na froncie rosyjsko-niemieckim, dowódca I batalionu 66 Kaszubskiego Pułku Piechoty im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Komorowie na Mazowszu jako syn Józefa i Władysławy z domu Pluta. W 1913 ukończył Szkołę Korpusu Kadetów w Petersburgu. W czasie I wojny światowej, do 24 marca 1918 służył w armii rosyjskiej. W 1915 był dwukrotnie ranny: 20 czerwca i 22 sierpnia. Przez dwa lata był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej.
W 1920 wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której, 15 września został ranny w lewą nogę. Po zakończonym leczeniu został przydzielony do 7 Dywizjonu Wojsk Samochodowych w Poznaniu. Następnie dowodził Legią Wrzesińską. W miejscowości Zagóźdź Legia została włączona do 66 Kaszubskiego pułku piechoty jako I batalion, którego pozostał dowódcą. Wraz z Legią przeszedł cały szlak bojowy tego oddziału. 14 grudnia 1920 Legia, licząca ok. 280 żołnierzy wróciła do Wrześni. Za zdobycie Kamienia Królewskiego w rejonie Kobryń-Horodec, w którym Legia toczyła najcięższe walki, został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.