W niepodległym Izraelu oboje z żoną związali się z lewicową Mapam. Emma była z listy tego ugrupowania posłem do Knesetu od III do VI kadencji (1955–1969). W 1973 Me’ir Talmi został nowym przywódcą lewicowego ugrupowania – w miejsce dotychczasowego, długoletniego generalnego sekretarza Me’ira Ja’ariego. W odbywających się w tym samym roku wyborach parlamentarnych Mapam wystartowała jako część Koalicji Pracy, a Me’ir Talmi po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu. W ósmym Knesecie zasiadał w komisji spraw zagranicznych i obrony. 10 kwietnia 1977 wraz z Jehudą Dranickim, Aharonem Efratem, Chajką Grossman, Eli’ezerem Ronenem i Dowem Zakinem opuścił Koalicję Pracy zakładając frakcję Mapam. Po dwóch dniach rozłamowcy powrócili do Koalicji Pracy.
W kolejnych wyborach (1977) Talami ponownie został wybrany posłem z listy Koalicji Pracy. W dziewiątym Knesecie zasiadał w komisjach: spraw zagranicznych i obrony, ds. absorpcji imigrantów oraz ds. energii. W 1979 utracił fotel sekretarza generalnego Mapam na rzecz Wiktora Szem-Towa.