W 1934 przybył z matką do Polski, po czym przebywał z nią w Złoczowie. Od 1938 uczył się w Złoczowie. Ich pobyt w Polsce wydłużył się z uwagi na czas II wojny światowej. Po ataku Niemiec na ZSRR z połowy 1941 mieszkał z matką w mieszkaniu jej brata dr Stanisława Michalskiego (ofiara zbrodni katyńskiej z 1940). Wobec zbliżającego się frontu wschodniego w 1944 uciekli do Sanoka. Przejściowo kształcił się w sanockim gimnazjum. Mając 15 lat (był harcerzem) w maju 1946 za rozwieszanie antykomunistycznych ulotek przed referendum ludowym został zatrzymany przez funkcjonariuszy bezpieki i przez kilkanaście dni był więziony w siedzibie Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Sanoku.

W 1946 wyjechał z bliskimi do Poznania. Od 1947 uczył się w Gimnazjum Salezjańskim w Twardogórze, następnie w Liceum oo. salezjanów w Oświęcimiu, gdzie zdał maturę jako eksternista w 1951. Podjął pracę (1951–1952) jako pomocnik pielęgniarza zwierząt w zoo we Wrocławiu, gdzie został zatrudniony przez dyrektora Karola Łukaszewicza.