Miały one składać się z rotmistrza tytularnego, dwóch oficerów, jednego namiestnika, 46 (w czterech chorągwiach) lub 47 towarzyszy oraz jednego podoficera, jednego trębacza (w ośmiu chorągwiach) i 47 pocztowych. Łącznie tak zorganizowana litewska brygada kawalerii narodowej miała liczyć 1606 ludzi i 1423 konie. Właściwe zmiany zaczęto wprowadzać od marca 1790. Brygady nadal składały się ze sztabu i 16 chorągwi, jednak pod względem taktycznym dzieliły się na cztery bataliony i osiem szwadronów. Odmiennie od wojska koronnego, litewski szwadron formowano z dwóch chorągwi. Sztab wyższy obejmował brygadiera, wicebrygadiera i trzech majorów, sztab średni dwóch adiutantów, kwatermistrza, audytora i felczera, a sztab niższy furiera, wagenmaistra, paukera, trębacza sztabowego, profosa, podprofosa, rusznikarza i konowała. Łącznie brygada litewska powinna liczyć 1435 ludzi. Jednakże 3 lutego 1790 Komisja Wojskowa zmniejszyła liczbę towarzyszy do 22, zwiększając zarazem liczbę szeregowych do 66.