był młodszym pracownikiem naukowym Nowosybirskiego Instytutu Chemii Organicznej, od 1963 kierował laboratorium mechanizmu reakcji organicznych, a od 1975 oddziałem fizycznej chemii organicznej. Od 1961 należał do KPZR, 1965 został doktorem nauk chemicznych, od 1968 profesor i członek korespondent Akademii Nauk ZSRR, od 15 marca 1979 akademik Akademii Nauk ZSRR. Od 1980 wiceprezydent Akademii Nauk ZSRR i przewodniczący Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR, od 1987 dyrektor Nowosybirskiego Instytutu Chemii Organicznej. 1966–1993 profesor i kierownik katedry chemii organicznej Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego, 1978–1980 rektor tego uniwersytetu. Autor ponad 300 prac naukowych, w tym trzech monografii. 1980–1988 deputat Nowosybirskiej Obwodowej Rady Deputatów Ludowych. 1981–1986 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej KPZR, 1986–1989 zastępca członka, a 1989–1991 członek KC KPZR, 1989–1991 członek Rosyjskiego Biura KC KPZR. 1984–1989 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 11 kadencji. 1993–1997 członek Prezydium KC KPFR.