źródło zmienności nieznane, możliwe, że kolor tęczówki zależy od wieku. Górna szczęka czarniawa po ciemnoszarą, żuchwa szara po szaroniebieską. Nogi szare. Nie występuje dymorfizm płciowy.
Ekologia Środowiskiem życia cierniaka rudoczelnego są pustynne zakrzewienia, tropikalne lasy z drzewami zrzucającymi liście, cerrado, pustynne górskie zakrzewienia, lasy wtórne, lasy galeriowe, llanos, sawanna i otwarte obszary zakrzewione z porozrzucanymi drzewami. Przypuszczalnie kluczowa dla występowania cierniaków rudoczelnych w danym obszarze jest obecność gęstych krzewów i drzew potrzebnych do gniazdowania. Spotykany na wysokości od poziomu morza do 1200 m n.p.m., lokalnie do 2000 m n.p.m. Pożywienie P. rufifrons stanowią bezkręgowce. Wiadomo, że zjada chrząszcze (w tym ryjkowcowate i biegaczowate), prostoskrzydłe, pluskwiaki, mrówki i pajęczaki. Zwykle widywany w parach, czasem grupach 3–10 osobników, w tym pomocników lęgowych; rzadko żeruje w wielogatunkowych stadach. Zazwyczaj żeruje na ziemi zbierając stawonogi z opadłych liści, okazjonalnie zbiera je też z martwych gałęzi i liści drzew i krzewów.