Voldemārs Lejiņš (; ur. 7 lipca 1920 w stanicy Bugrysz w Udmurckiej ASRR, zm. 27 czerwca 1987 w Moskwie) – minister przemysłu spożywczego ZSRR (1970–85).

Życiorys Łotysz, od 1938 studiował w Donieckim Instytucie Industrialnym, 1941 pracował przy budowie fortyfikacji, następnie studiował w Północnokaukaskim Instytucie Metali Kolorowych w mieście Ordżonikidze (Władykaukazie). Od 1942 żołnierz Armii Czerwonej, uczestnik wojny z Niemcami, w latach 1942-1943 przebywał na leczeniu szpitalnym, zdemobilizowany, 1943-1945 studiował w Moskiewskim Technologicznym Instytucie Przemysłu Spożywczego, następnie pracował w fabryce cukierniczej w Rydze jako szef działu produkcyjno-technicznego i główny mechanik. Od 1946 członek WKP(b), od 1946 główny mechanik, od 1948 sekretarz fabrycznego komitetu partyjnego, od 1949 instruktor i zastępca kierownika wydziału Komitetu Miejskiego Komunistycznej Partii (bolszewików) Łotwy. W latach 1950–1952 przewodniczący komitetu wykonawczego rady rejonowej w Rydze, 1952-1956 przewodniczący Komitetu Wykonawczego Rady Miejskiej Lipawy, 1956-1958 słuchacz Wyższej Szkoły Partyjnej przy KC KPZR, 1958-1960 szef departamentu Sownarchozu Łotewskiego Ekonomicznego Rejonu Administracyjnego.