Dzieła Baneta są dowodem jego przenikliwości i rozległej wiedzy z dziedziny literatury rabinicznej, oraz jego metodologii, bazującej na logice i naukowym podejściu. W przeciwieństwie do Sofera czy Akiwy Egera unika kazuistyki w dyskusjach halachicznych, a swoje racje udowadnia poprzez krytyczne wyjaśnienia i systematyczne przedstawienie sprawy.
Styl Baneta jest czysty i elegancki. Włada on też płynnie hebrajskim, podczas gdy język tworzących w tym samym czasie jest często pełen błędów, z domieszką aramejskiego zaczerpniętego z literatury rabinicznej. Jego wiedza o współcześnie rozwijających się ideach sprawiła, że reprezentował wyjątkowy stosunek do przedstawicieli silnej ortodoksji i niezależną pozycję w zmaganiach między ortodoksją a haskalą.
Choć Banet w tych zmaganiach pozostawał przy tradycyjnych przekonaniach, które towarzyszyły mu od wczesnego dzieciństwa, był chyba jedynym ortodoksyjnym rabinem, który uważał powstanie nowych prądów myślowych, porywających zarówno Żydów, jak i nie-Żydów w jego czasach, za zasadne. Wiedział z czym przyszło mu się zmierzyć i zdawał sobie sprawę z bezużyteczności Talmudu, jako przestarzałej broni w tych starciach.