Muzyka klasyczna – tryb lidyjski występował w muzyce średniowiecznej jako jeden z kościelnych modusów, stosowany m.in. w chorałach gregoriańskich. Jazz – skala lidyjska jest często używana przez improwizatorów jazzowych, szczególnie nad akordami durowymi z kwartą zwiększoną (#11), np. Cmaj7(#11). Muzyka filmowa – wykorzystywana do tworzenia nastroju optymizmu i przestrzenności (np. przez Johna Williamsa w tematach filmowych). Rock i pop – niektóre utwory popularne bazują w całości lub częściowo na skali lidyjskiej.
Porównanie z innymi skalami
W porównaniu ze skalą jońską (durową) różnica polega wyłącznie na podwyższeniu czwartego stopnia o półton.
Przykład:
Skala jońska od C: C – D – E – F – G – A – B – C Skala lidyjska od C: C – D – E – F♯ – G – A – B – C
Historia
Tryb lidyjski jako pojęcie wywodzi się z teorii muzyki starożytnej Grecji, choć w średniowieczu jego znaczenie różniło się od współczesnego rozumienia. W tradycji kościelnej odnosił się do określonej struktury modalnej, która nie zawsze pokrywała się z dzisiejszą lidyjską gamą durową z kwartą zwiększoną.
Przykłady utworów w skali lidyjskiej
„Maria” – Leonard Bernstein Temat główny z filmu E.T. – John Williams „Flying in a Blue Dream” – Joe Satriani
Zobacz też skala lidyjska kościelna.
Bibliografia
Kategoria:Skale starogreckie