W czasach antycznych wykonywano ramy z drewna, stiuku, kamienia i metalu, także ramy malowane. Można wyróżnić w tym okresie trzy podstawowe formy ramy do obrazu: rama architektoniczna – wzorowana na elementach architektury, stosowana do oprawy wyobrażeń malowanych już w starożytnym Egipcie, rama krzyżakowa – złożona z prostych listewek połączonych krzyżowo na narożach, znana głównie z przedstawień w malarstwie pompejańskim i antycznej literatury, rama płaska – wzorowana na oprawie woskowych tabliczek do pisania, początkowo stanowiła nieodłączny fragment konstrukcji obrazu malowanego na drewnie.
Ramy w Europie We wczesnym średniowieczu ramy towarzyszyły przedstawieniom płaskorzeźbionym w kości, portretom miniaturowym lub ilustracjom malowanym w rękopisach. Stosowano bogate i pełne symboliki malowane obramienia w malarstwie iluminatorskim. Ornamentyka i kształty tych przedstawień bywały wzorem dla ramiarzy projektujących swoje wyroby w późniejszych czasach. Obrazy tablicowe, ikony także oprawiano w ramy. Początkowo były stosowane ramy płaskie, montowane do tablicy malarskiej w celu stabilizacji płyty i zabezpieczenia partii licowej obrazu przed zniszczeniem.