W Niderlandach do oprawy obrazów stosowało się zarówno bogate rzeźbione ramy typu Lutma, jak i skromniejsze w wyrazie, profilowane, wykonywane przez ebenistów ramy czarne.
W okresie regencji, we Francji obrazy oprawiano m.in. w pokryte drobnym rytmicznym ornamentem, bardzo popularne ramy typu Berain. W Niemczech w Monachium pojawiły się ramy projektowane przez dworskiego architekta Josepha Effnera, wykształconego na dworze francuskim. W okresie rokoka ramy do obrazów utraciły barokową symetrię, pojawił się ornament rocaille. Ramy, obok bogatego zdobnictwa, zyskały wcześniej niespotykane formy i kształty, ukrywające listwowy charakter drewnianego tworzywa. Dominował styl Ludwika XV. W ramy narożnikowo-środkowe wzorowane na francuskich „Ludwikach” oprawiało się obrazy w całej Europie. We Włoszech stosowano ramy typu Canaletto, podobne do angielskich Lely. Złoceniom towarzyszyła biel, chłodna zieleń, błękity. Modne stało się wzornictwo i wykończenia pochodzące z krajów Dalekiego Wschodu, Chin i Japonii. W okresie klasycyzmu czy empire, pod wpływem mody wzorowanej na ornamentyce antycznej, ramy otrzymały spokojniejsze geometryczne kształty, głęboki profil scotia i rytmiczne wzory żłobkowań, wolich oczu, kimationów, palmet czy perełek. Girlandy liści czy kwiatów były podtrzymywane przez przewiązki i kokardy.