Oprawa grafiki, obrazów na papierze, zdjęć Moda na oprawę obrazów na papierze, map, grafik, malarstwa pojawiła się właściwie dopiero w XVIII wieku i była związana z jakością i cenami szkła. Introligatorzy lub sami artyści wykonywali z papieru lub tektury passe-partout, często pięknie malowane i liniowane. Kartonowe passe-partout do prac na papierze stosowano już od XVI wieku. Zadaniem tej tekturowej bordiury była ochrona dzieła sztuki w czasie transportu lub przechowywania w szufladzie czy tece. W ramach, w oprawie za szkłem, passe-partout pojawiło się później.
Także współcześnie, wykonane z bezkwasowej tektury passe-partout daje dystans od szkodliwej dla papieru drewnianej ramki i oddala płaszczyznę obrazu od szyby, która mogłaby uszkodzić warstwę malarską, na której może skraplać się para wodna. Dodawane do obrazu passe-partout tworzy także artystycznie dobrane kolorowe tło, potrzebne dla właściwej ekspozycji dzieła sztuki. Używane są różne typy passe-partout: angielskie, francuskie, wiedeńskie lub fałszywe. Nieżyjący już grafik Eugeniusz Get-Stankiewicz stosował wydzierane passe-partout tzw. „oszmiańskie”. W oknie passe-partout czasem osadza się cienką złoconą lub malowaną ramkę, tzw.