Prace rozpoczęto w lipcu 1928, po 2 latach prace nad zadaszonym już budynkiem wstrzymano z powodu wielkiego kryzysu i wznowiono w 1934 roku. Fundusze pochodziły z budżetu miasta oraz pożyczek. Był to największy i najnowocześniejszy szpital miejski w Polsce okresu międzywojennego, zbudowany jako obiekt wielokondygnacyjny – realizowane wcześniej obiekty w obawie przed rozprzestrzenianiem się chorób powstawały w systemie pawilonowymSzpital Miejski..
Szpital uruchomiono 13 grudnia 1937 r. Sześciokondygnacyjny budynek z 2 skrzydłami mieścił 6 oddziałów, w tym 4 przeniesione ze starych obiektów: chirurgia (dr Zygmunt Dziembowski), laryngologia (dr Edward Soboczyński), chorób wewnętrznych (dr. Antoni Tomicki), ginekologia i położnictwo (dr. Józef Krzymiński) i 2 nowe: ortopedię (dr Wiktor Dega) i okulistykę (dr. Paweł Chojnacki). W chwili rozpoczęcia pracy szpital posiadał 250 łóżek w skrzydle zachodnim i części centralnej, a skrzydło wschodnie planowano ukończyć w 1940 r. Pierwszym dyrektorem został dr Edward Soboczyński. W szpitalu zatrudnionych było 100 osób, w tym 18 lekarzy oraz kilkanaście sióstr szarytek. W 1938 roku leczono w szpitalu 3889 chorych, w tym wielu spoza Bydgoszczy.