W nagrodę za to osiągnięcie otrzymał kolejne nadanie ziemskie, co zwiększyło jego stan posiadania do ponad 1100 hektarów.
W 1816 po raz kolejny wyjechał do Europy, gdzie podjął studia prawnicze, podróżował po kontynencie, a w 1819 wydał poczytną książkę, w której dowodził, iż Nowa Południowa Walia jest atrakcyjniejszym kierunkiem emigracji niż Stany Zjednoczone. Dziełu temu przypisuje się wpływ na zwiększenie liczby osób, które pragnęły wyjechać do Australii jako wolni osadnicy. W kolejnych wydaniach dodawał nowe rozdziały, w których atakował panujący wówczas w Nowej Południowej Walii system polityczny, oparty na sojuszu wąskiej elity politycznej z elitą gospodarczą. Opowiadał się za pewną demokratyzacją ustroju kolonii, a także przyznaniem szerszych praw politycznych byłym skazańcom, którzy odbyli już karę. Nie był jednak zwolennikiem powszechnych praw wyborczych, gdyż uważał, iż prawo głosowania powinny mieć jedynie osoby posiadające ziemię.
W 1822 otrzymał w Londynie prawo wykonywania zawodu adwokata. Następnie spędził pewien czas na University of Cambridge, gdzie zajmował się głównie poezją.