Przyroda W głównych salach jaskini grubość pokrywy lodowej wynosi nawet kilkanaście metrów. Dolne piętro jest zawalone skałami i lodem. Występuje w niej również lód naciekowy (stalaktyty, stalagmity, stalagnaty, polewy, draperie), firnowy, sublimacyjny (płatki lodowe). Formy te mają charakter okresowy, obecne są głównie we wstępnych partiach oraz w dolnym ciągu, gdzie zaznacza się ich wielka różnorodność i bogactwo. Są też szczeliny i kominy lodowe. We wnętrzu panuje mikroklimat, temperatura wynosi od −4 °C w maju do +0,2 °C w lipcu.
Historia odkryć Jaskinię została odkryta 21 września 1959 roku przez Stanisława Wójcika i Mariana Kruczka (lub R. Sznuka) z Zakopanego. W pierwszym roku eksploatacji łączną długość korytarzy jaskini oceniono na 100 m.
W 1997 roku odnaleziono przejście między lodem a skałą i w ten sposób odkryto dolne partie jaskini.
W 2000 roku odkryto połączenie z niewielką jaskinią Dziura pod Lodową Małołącką II i w ten sposób otwór wejściowy tej jaskini stał się dolnym otworem Jaskini Lodowej Małołąckiej.
W 2004 roku odkryto Janosikowe Partie.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie polskich Tatr Kategoria:Jaskinie Tatr Zachodnich