Właściwie tylko Tóth walczył z Turkami jak równy z równym, jednak kiedy został raniony, również on zaczął uciekać i ledwo udało mu się ujść z życiem.
Zdobyczne wozy i konie Turcy przyprowadzili do swojego obozu, a głowy stu spośród zabitych hajduków przerzucili następnego dnia do zamku.
Klęska Tótha pod Szentandrás przypomina porażkę sprzed lat pod Segedynem, gdzie z powodu tchórzostwa i braku dyscypliny nie udało się uzyskać powodzenia i odbić miasta.
Następstwa Ranny Tóth ukrył się w krzakach, skąd później zabrał go do swojego domu miejscowy szlachcic imieniem Ambrózi. Ambrózi opatrzył go, a kiedy Tóth już nieco doszedł do siebie, wrócił do obozu pod Aradem. Mimo porażki, próbował zmniejszony do 1200 osób oddział przerzucić do Temeszwaru, ale hajducy byli już tak przerażeni, że więcej nie dało się namówić ich do walki. Oddział całkowicie się rozpadł i każdy uciekał na własną rękę.
Los nieszczęsnego Istvána Losonciego został tym samym przypieczętowany. Zdesperowany dowódca zamku spełnił żądanie hiszpańskich dowódców, by poddać zamek wielkiemu wezyrowi, który już wcześniej obiecywał załodze i mieszkańcom swobodny wymarsz.