Od marca 1942 dowódca 106 Dywizji Piechoty, od września 1942 zastępca dowódcy 18 Dywizji Piechoty na Froncie Leningradzkim i Froncie Wołchowskim, od marca 1943 dowódca 73 Samodzielnej Morskiej Brygady Piechoty Frontu Leningradzkiego, od czerwca 1943 dowódca 90 Dywizji Piechoty Frontu Leningradzkiego, następnie 2 Białoruskiego. Na czele 90 Dywizji Piechoty brał udział w operacji leningradzko-nowogrodzkiej, w której dywizja zdobyła miasto Ropsza, w sierpniu-wrześniu 1944 uczestniczył w operacji tallińskiej, a 1945 w operacji wschodniopruskiej, pomorskiej i berlińskiej. Po zakończeniu wojny nadal był dowódcą dywizji, a w latach 1946–1948 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, później dowodził 10 Dywizją Zmechanizowaną, od września 1953 dowódca 11 Korpusu Gwardyjskiego i 12 Korpusu Strzeleckiego w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym. Od listopada 1963 do grudnia 1965 dowódca wojsk Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, od grudnia 1965 do sierpnia 1969 dowódca wojsk Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego, od sierpnia 1969 do listopada 1977 dowódca wojsk Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, 1977-1992 wojskowy inspektor-doradca Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. 1966–1971 zastępca członka, a 1971–1989 członek KC KPZR. Delegat na XX Zjazd KPZR (1956).