W 1966 uzyskał habilitację na Politechnice Wrocławskiej (praca Zagadnienia nieciągłych warunków brzegowych dla prostokątnych płyt trójwarstwowych, recenzentem był m.in. Witold Nowacki). Pełnił funkcję prodziekana Wydziału Melioracji Wodnych AR w Poznaniu (1970-1972) oraz dziekana tego wydziału (1972-1975 i 1978-1981)Bogdan J. Wosiewicz, Wiesław Buczkowski, Jubileusz 80-lecia prof. Henryka Mikołajczaka, w: Wieści Akademickie, nr 3(90)/2005, wyd. AR Poznań, s.8-9, ISSN 1429-3064. 1 listopada 1978 został profesorem nadzwyczajnymUP Poznań, Katedra Mechaniki Budowli i Budownictwa Rolniczego.
1 października 1995 przeszedł na emeryturę.
Pochowany został 30 stycznia 2018 na cmentarzu junikowskim.
Zainteresowania Głównym tematem zainteresowania była teoria dźwigarów powierzchniowych. Drugim nurtem była statyka przestrzennych konstrukcji hydrotechnicznych i układów płytowych z uwzględnieniem specjalnych i złożonych stanów obciążenia. Był współtwórcą elektrooporowych czujników tensometrycznych typu WM (Wilde-Mikołajczak), jak również technologii ich wytwarzania. Skonstruował także dynamometr do pomiaru sił w kablach sprężających i przetwornik tensometryczny do pomiaru obciążeń w aparacie trójosiowym.