Od września 1984 do lipca 1985 głównodowodzący wojskami Południowego Kierunku, które obejmowało Okręgi Wojskowe: Turkiestański, Zakaukaski i Północnokaukaski, od 10 lipca 1985 głównodowodzący Wojskami Rakietowymi Przeznaczenia Strategicznego – zastępca ministra obrony ZSRR, 12 listopada 1991 mianowany głównodowodzącym Strategicznymi Siłami Powstrzymywania ZSRR, a 27 marca 1992 dowodzącego Strategicznymi Siłami SNG, od października 1992 był w dyspozycji rosyjskiego ministra obrony, w marcu 1993 zwolniony ze służby z powodu wieku. 1981-1986 zastępca członka, a 1986-1990 członek KC KPZR. 1979-1989 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 10 i 11 kadencji, 1989-1991 deputowany ludowy ZSRR. Od 16 lutego 1979 generał pułkownik, a od 16 grudnia 1982 generał armii.