Za udział w tym czynie zbrojnym otrzymał Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej, co później po zjednoczeniu Litwy Środkowej z Polską zostało oficjalnie potwierdzone rozporządzeniem ministra spraw wojskowych RPRozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 72). W okresie służby w 85 pułk strzelców wileńskich ukończył ósmą klasę szkoły powszechnej oraz kurs podoficerski.
Od 13 lutego 1922 r. był szefem kancelarii pułku. W latach 1927–1929 służył w Wilnie w 6 pułku piechoty Legionów, jako instruktor w szkole podoficerskiej. 30 kwietnia 1929 r. został przeniesiony do rezerwy na własną prośbę ze względu na stan zdrowia. Po zakończeniu służby wojskowej, w okresie kryzysu gospodarczego, pracował dorywczo m.in. jako urzędnik płatny dziennie, robotnik budowlany i kopacz rowów. Od 15 lipca 1930 r. do śmierci był zatrudniony jako listonosz (na stanowisku prowizorycznego woźnego) najpierw w miejscowości Prużana na Białorusi, a następnie w Wilnie (poczta główna, przy ul. Zamkowej).