Miał otrzymać wtedy zadania informowania o osadzonych więźniach politycznych, przenoszenia grypsów, żywności, lekarstw. Według swojej relacji w związku z tą działalnością został aresztowany przez Niemców 8 stycznia 1942, wielokrotnie przesłuchiwany, a po pięciu tygodniach zwolniony z uwagi na brak dowodów (w rejestrze więźniów nie został wymieniony; N. Kiszka podał, że zatrzymanie było krótkotrwale, zaś 10 innych aresztowanych wtedy strażników zostało w maju 1942 wywiezionych do Auschwitz, gdzie przeżyło dwóch). Po tym został ponownie przyjęty do służby w więzieniu i pracował do lipca 1944 tj. czasu ucieczki Niemców z Sanoka wobec nadejścia frontu wschodniego.
Po wkroczeniu do Sanoka Armii Czerwonej podjął pracę w więzieniu na stanowisku kierownik Działu Pracy, które sprawował do końca stycznia 1948. Otrzymał stopień plutonowego. Następnie był zatrudniony w Fabryce Wagonów „Sanowag” (od 1958 Sanocka Fabryka Autobusów „Autosan”), gdzie pracował na stanowiskach kierowniczych do sierpnia 1973 tj. czasu przejścia na emeryturę. W okresie pracy w fabryce udzielał się w życiu społecznym, m.in. w chórze, na scenie, był też mężem zaufania w działalności zawodowej. Pełnił funkcję wiceprezesa oraz trzykrotnie stanowisko prezesa klubu sportowego Sanoczanka Sanok (1952-1953, 1954, 1959-1960), później przekształconego w ZKS Stal Sanok.