thumb|Długopłetwiec oceaniczny (humbak), wieloryb, a więc przedstawiciel waleni thumb|Tuńczyk pospolity – ryba thumb|Jaszczurka żyworodna zaliczana jest tradycyjnie do gadów thumb|Hipopotam nilowy to ssak z rzędu parzystokopytnych thumb|Nosorożec czarny, ssak nieparzystokopytny

Metoda największej parsymonii – sposób tworzenia kladogramów w filogenetyce wykorzystujący regułę parsymonii.

Zgodnie z teorią ewolucji Karola Darwina organizmy należące do różnych taksonów mogą pochodzić od wspólnych przodków. Badania potwierdziły, że wszystkie znane żyjące organizmy pochodzą od wspólnego przodka. Dla każdych dwóch gatunków istniał kiedyś ich wspólny przodek – dla jednych wcześniej, dla innych później. Od niego pochodzą linie prowadzące do rozpatrywanych gatunków, które kiedyś rozdzieliły się. Ewolucjoniści starają się zrekonstruować kolejność rozdziału poszczególnych linii, a przez to i relacje pokrewieństwa pomiędzy taksonami, poprzez rysowanie drzew życia. Rozdzielone linie zaczynają różnić się cechami, na podstawie których można niekiedy odtworzyć przebieg ewolucji. Szczególnie użyteczne w tworzeniu kladogramu są synapomorfie, czyli nowe cechy charakterystyczne dla danego taksonu, łączące jego przedstawicieli i niewystępujące poza nim.