Jerzy Szacki (ur. 26 kwietnia 1884 w Połominie, zm. 3 września 1957 w Stanach Zjednoczonych) – polski duchowny rzymskokatolicki, proboszcz Wojska Polskiego II RP.
Życiorys Urodził się 26 kwietnia 1884 w Połominie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1910. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do służby duszpasterskiej Wojska Polskiego. Służył jako kapelan wojskowy podczas wojny polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapelana (odpowiednik kapitana) ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923 pełnił funkcję kapelana garnizonu Inowrocław. W 1924 był szefem Kierownictwa Rejonu Duszpasterstwa w Równem i jednocześnie był kapelanem garnizonu Równe-Sarny. W 1928 pozostawał szefem KRD w Równem i sprawował stanowisko proboszcza tamtejszej parafii. Został awansowany do stopnia starszego kapelana (odpowiednik majora) ze starszeństwem z 1 stycznia 1931. W 1932 był administratorem parafii garnizonowej Marynarki Wojennej św. Michała w Gdyni-Oksywiu. Od stycznia 1934 do 1939 był administratorem parafii wojskowej w Bydgoszczy. Na stopień proboszcza został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 3. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego. Był także rektorem kościoła św. Jerzego w Bydgoszczy.