Dziedziniec Namiot Spotkania był otoczony dziedzińcem (hāsēr), uznawanym za integralną część sanktuarium. Był on miejscem poświęconym, w którym organizowano publiczne ceremonie. W czasie uroczystości w części położonej bliżej wejścia gromadzili się wierni przynoszący ofiarę lub zgromadzenia przychodzące na uroczystość. Pozostała część dziedzińca służyła dla kapłanów i lewitów. Dziedziniec był ogrodzony płóciennymi zasłonami i miał kształt dwóch przylegających do siebie placów. Pośrodku zachodniego placu, w wewnętrznym sanktuarium, znajdowała się Arka Przymierza. W centrum wschodniego placu stał ołtarz całopalenia, w pobliżu stała miska z wodą używaną przez kapłanów do rytualnych ablucji.
Egzegeza opisu Namiotu Spotkania W analizach i porównaniach obrazu biblijnego Namiotu Spotkania przewija się starożytna idea postrzegania świątyni jako obrazu świata – „imago mundi”. Skłaniający się ku niej egzegeci wykazywali nieco zróżnicowane tonacje interpretacyjne. Erhard Blum, teolog protestancki, nazywa Namiot Spotkania „stworzeniem w stworzeniu” („Schöpfung in der Schöpfung”), Bernd Janowski – także protestancki teolog – „nowym stworzeniem” („Neuschöpfung”), a katolicki teolog Peter Weimar określa Namiot jako „dopełnienie dzieła stworzenia”, „ukończenie dzieła stworzenia” („Vollendung”).