Czasami biedota, która nie zawsze mogła sobie pozwolić na przetworzone mikstury na bazie krwi sprzedawane w aptekach, mogła skorzystać z dobrodziejstw rytualnej medycyny kanibalistycznej, stojąc przy egzekucjach i płacąc niewielką kwotę za kwartę wciąż ciepłej krwi skazańców. Kat był uważany za wielkiego uzdrowiciela w krajach germańskich, o niemal magicznych mocach. Dla tych, którzy woleli krew gotowaną, przepis franciszkańskiego aptekarza z 1679 roku opisuje, jak zrobić z niej marmoladę. Według historyczki Louise Noble z , ideę tę jako aforyzm ujmował już Leonardo da Vinci:
Członkowie ludu z brazylijskiej Amazonii włączali kanibalizm do swoich obrzędów pogrzebowych aż do lat 60. XX wieku.
Ludność wyspy Samosir na jeziorze Toba w Indonezji do 1905 roku praktykowała kanibalizmPodróże marzeń – Indonezja str. 179 .
Do początku XX w. (a lokalnie nawet do lat 50. XX wieku) kanibalizm nadal był praktykowany u wielu ludów Afryki, Oceanii i wysp Morza Karaibskiego, co wiązało się z wiarą w przechodzenie właściwości zjadanej osoby (np. męstwa) na osobę zjadającą.
W zbrodni mały|Kanibalizm w czasach pogańskich, rycina w druku Heydenweldt vnd irer Götter anfängcklicher Vrsprung... z 1554 r.