W efekcie skocznik długouchy należy do większych skoczkowatych, choć nie dorównuje alaktadze dużej.
Zwierzę ma długie uszy.
Autorzy opisują znacznie rozdęte bullae auditivae wystające bocznie i ogonowo spod mózgoczaszki, podobnie jak u niektórych innych skoczkowatych, czego przykładem mikroskoczek pięciopalczasty. Duża jama żwacza jest kompletnie podzielona na trzy części przez przegrody, podobnie również jak u innych skoczkowatych, takich jak na przykład skoczuszek blady czy skoczuszek pustynny. W przeciwieństwie do tych gatunków, u skocznika długouchego jama żwacza jest jednak wielkości podobnej do jamy bębenkowej.
Wzór zębowy skoczkowatych obejmuje w szczęce pojedynczy siekacz, niekiedy pojedynczy przedtrzonowiec i 3 zęby trzonowe. Połówka żuchwy obejmuje pojedynczy siekacz, żadnych kłów ani przedtrzonowców i 3 trzonowce. Górne siekacze są zawsze gładkie. Inaczej niż u niektórych skoczkowatych, jak mikroskoczek pięciopalczasty, przednie powierzchnie siekaczy skocznika długouchego są białe. Występuje duży pierwszy górny przedtrzonowiec. Jest on dwukrotnie większy od trzeciego trzonowca, jeśli chodzi o średnicę. Zęby trzonowe mają niskie korony, o wysokości około połowy ich długości, kiedy nie są zużyte.