W przeciwieństwie do niektórych bardziej roślinożernych skoczkowatych skocznik długouchy zjada przede wszystkim owady. Pokarm roślinny stanowi zaledwie dwudziestą część jego diety. Cała reszta zaś przypada na owady. Tylko w Chinach zdaje się spożywać więcej roślin zielonych, a uzupełnia dietę jaszczurkami.
W badaniu na transałtajskiej pustyni Gobi znaleziono na 200 pułapek jedynie trzy skoczniki długouche. Na tej pustyni zwierzę zdaje się wszechobecne. Na górze Hatan suudal znaleziono 5 osobników w badaniu transektowym na odcinku długości 46 km, a w Zam Bilkhiin 6 zwierząt na odcinku 50 km. Szacunki zagęszczenia dały wyniki 0,5 ± 0,2 skocznika na ha. Występuje sympatrycznie z alaktagą gobijską, skoczkiem azjatyckim, a z innych rodzin także z chomiczakiem pręgowanym i suwakiem pustynnym.
Zagrożenia i ochrona IUCN uznaje skocznika długouchego za gatunek najmniejszej troski. Po raz pierwszy oceniono jego status w 1996 roku, klasyfikując go jako zagrożonego wyginięciem. W 2008 roku ocenę zmieniono, zaliczając skocznika długouchego do kategorii najmniejszej troski. Decyzję tę uzasadniono jego rozległym zasięgiem występowania, obejmującym również obszary chronione, oraz prawdopodobnie dużą liczebnością populacji, która nie wykazuje oznak spadku.