Od tego czasu Dytryk starał się trzymać z dala od zbrojnych konfliktów. Kleve straciło w tym okresie na znaczeniu międzynarodowym, Dytryk jednak miał okazję do zadbania o wewnętrzne sprawy swojego hrabstwa. Dbał o miasta (m.in. nadając im prawa miejskie, np. Sonsbeck), rozwój produkcji tekstylnej, promował także kolonizację terenów nad dolnym Renem. Zreformował administrację, reorganizując m.in. aparat skarbowy i archiwum. Rozbudował miasto Kleve, ustanawiając je głównym ośrodkiem administracyjnym i siedzibą księcia.
Ponieważ Dytryk nie mógł doczekać się synów, stopniowo przygotowywał do objęcia po sobie następstwa swego młodszego brata Jana. Już w 1318 r. wydzielił mu część terytorium hrabstwa. Współpraca między braćmi układała się dobrze z wyjątkiem okresu między 1333 i 1338 r., gdy Dytryk próbował doprowadzić do zapewnienia dziedzictwa po sobie swoim córkom, z pominięciem Jana. Gdy Dytryk zmarł w 1347 r., jego następcą został Jan – ponieważ jednak ten był bezdzietny, ostatecznie hrabstwo Kleve przypadło w 1368 r. synowi najstarszej córki Dytryka, Adolfowi I z Mark. Sam Dytryk został pochowany w ufundowanej przez siebie, ale jeszcze nieukończonej w chwili jego śmierci kolegiacie w Kleve.