W 1936 był także członkiem poznańskiego kupieckiego komitetu zbiórki na Fundusz Obrony Narodowej oraz wiceprezesem kościańskiego Towarzystwa Kupców.

Po wybuchu II wojny światowej postanowił ewakuować się wraz z rodziną do Lublina, gdzie znajdowała się filia jego firmy. Zatrzymany przez Niemców w okolicach Sochaczewa (miejscowość Rybno) i odesłany przez nich do Kościana. Został rozstrzelany pod ścianą ratusza na polecenie landrata kościańskiego przez Wehrmacht. Egzekucji dokonano w odwecie za zamordowanie volksdeutscha Rauscha w Nietążkowie koło Śmigla i podpalenie stodoły innego Niemca. W wyroku sądu doraźnego grupy operacyjnej niemieckiej policji bezpieczeństwa pod przewodnictwem SS-Sturmbannführera Gerharda Flescha, Wenski określony został jako „przewodniczący Związku Sokołów, zły, nienawidzący Niemców”. Ciało Wenskiego, podobnie jak i pozostałych ofiar tej zbrodni, trafiło do zbiorowej mogiły na cmentarzu zakładu psychiatrycznego w Kościanie.

Rodzina Był mężem Cecylii Marianny z domu Piątkowskiej (1893–1959).