Symulacje odtwarzają zatem wiele etapów wzrostu planetozymali i zarodków planetarnych, jednak pochodzenie planet skalistych nie jest problemem zamkniętym: względna rola akrecji planetozymali, , migracji oraz późnych wielkich zderzeń pozostaje przedmiotem badań.
Aktualne problemy Fizyka dysków akrecyjnych napotyka pewne problemy. Najważniejszy z nich to pytanie, w jaki sposób materia akreowana przez protogwiazdę traci swój moment pędu. Jedno z możliwych wyjaśnień, zaproponowane przez Hannesa Alfvéna, głosiło, że moment pędu został odprowadzony przez wiatr słoneczny w fazie gwiazdy typu T Tauri. Klasyczny opis, sformułowany w latach 70. XX wieku, zakłada, że moment pędu jest przenoszony do zewnętrznych części dysku przez naprężenia lepkościowe. Lepkość miała być w nim wytwarzana przez makroskopową turbulencję. Model ten pozostaje użyteczną parametryzacją, ale przestał być traktowany jako ogólne wyjaśnienie: według przeglądu stanu badań z 2026 roku w większości objętości dysku turbulencja jest słaba, a głównym mechanizmem transportu momentu pędu jest prawdopodobnie wiatr napędzany magnetycznie. Ilościowy opis wymaga uwzględnienia efektów nieidealnej magnetohydrodynamiki, zależnych od stopnia jonizacji gazu, obok niestabilności hydrodynamicznych, magnetycznych i grawitacyjnych.