Po zakończeniu wojny pracował w Trybunału w Norymberdze jako pomocnik głównego oskarżyciela ZSRR Romana Rudienko, a w 1946 był zastępcą oskarżyciela ZSRR w Międzynarodowym Trybunale Wojskowym dla Dalekiego Wschodu (procesy tokijskie). W 1949 był państwowym oskarżycielem na procesie japońskich zbrodniarzy wojennych z Armii Kwantuńskiej w Chabarowsku (sądzeni Japończycy byli oskarżeni o złamanie protokołu genewskiego z 1925), 1957-1962 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Sądu Najwyższego ZSRR, w 1962–1972 był przewodniczącym Sądu Najwyższego RFSRR. Od 1964 prezydent Stowarzyszenia Prawników Radzieckich, od 1972 do 1984 przewodniczący Sądu Najwyższego ZSRR, następnie na emeryturze. Od 1976 do 1986 członek KC KPZR. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.
Odznaczenia Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (19 czerwca 1981) Order Lenina (trzykrotnie) Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy I medale.
Bibliografia http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=13129 (ros.)