Ludwika Zofia Woyczyńska z domu Karpińska (ur. w Płocku, zm. 30 stycznia 1937 w Warszawie) – polska psycholożka i psychoanalityczka, kierowniczka Miejskiej Poradni Psychologicznej w Łodzi, docent psychologii stosowanej i kierowniczka Katedry Psychotechniki na Wydziale Pedagogicznym oddziału łódzkiego Wolnej Wszechnicy Polskiej.
Życiorys Jej rodzicami byli Nestor Kazimierz Karpiński i Katarzyna Fery. Jej starsza siostra Aniela została żoną chemika Kazimierza Jabłczyńskiego, brat Józef (1866–1927) był lekarzem w Warszawie. W 1892 ukończyła II Gimnazjum Żeńskie w Warszawie ze złotym medalemKronika bieżąca. Kurjer Codzienny 27 nr 174 (26.6.1891). Być może uczęszczała na wykłady z psychologii Adama Mahrburga. Następnie studiowała na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Studia przerwała po kilku semestrach z powodów finansowych, podjęła wtedy pracę nauczycielki w średnich zakładach naukowych żeńskich pani Swołyńskiej i pani Karwowskiej w Warszawie. Działała w PPS, była jedną z organizatorek strajku szkolnego w 1905 roku. Należała do współpracowników „Przeglądu Filozoficznego”, „Ogniwa” i „Książki”.