Józef Marcinkiewicz (ur. 1 czerwca 1898 w Nieświeżu, zm. po 1956) – podpułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 1 czerwca 1898 w Nieświeżu, w ówczesnym powiecie słuckim guberni mińskiej, w rodzinie Edwarda.. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty. W latach 20. był przydzielony do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 w korpusie oficerów piechoty. W 1932 był oficerem 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 80. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w Oddziale Wyszkolenia Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie na stanowisku kierownika referatu wyszkolenia piechoty. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg.