Ireneusz Kukliński (ur. 8 listopada 1880 w Warszawie, zm. 1 kwietnia 1955 tamże) – podpułkownik lekarz Wojska Polskiego II RP i pułkownik ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 8 listopada 1880 w Warszawie jako syn Marcelego. Ukończył studia medyczne uzyskując tytuł naukowy doktora. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora w korpusie oficerów sanitarnych lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, następnie do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W latach 20. był przydzielony do 1 batalionu sanitarnego w garnizonie Warszawa, w tym w 1923 jako oficer nadetatowy służył jako szef wydziału w Departamencie VIII Sanitarnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1928, 1932 pracował w 1 Szpitalu Okręgowym.
Brał udział w II wojnie światowej. Po wojnie był pułkownikiem Ludowego Wojska Polskiego. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 177-2-21).
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (20 grudnia 1946) „za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”. Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz.