Ostatnią przebudowę pałacu zrealizowano w 1905 roku według projektu krakowskiego architekta Tadeusza Stryjeńskiego: w jej ramach przed starszą częścią domu dobudowano dziesięciokolumnową galerię poprzedzoną centralnym portykiem, którego półkolisty szczyt był wsparty na dwóch parach kolumn. Przebudowano również wnętrze; w 1914 roku znajdował się tu m.in. ogród zimowy z wyjściem na boczny taras. Łącznie w pałacu było 99 izb.
Na ścianach wisiało wiele cennych obrazów, m.in. Madonna z Dzieciątkiem przypisywana szkole Murilla, dwa obrazy Januarego Suchodolskiego: Piorun bijący w stado koni i Przejście Czarnieckiego przez morze, Konie na pastwisku Józefa Męciny-Krzesza.
Przed frontem pałacu rozciągał się wielki gazon. Naprzeciw domu stała grupa starych drzew, w tym wiąz o średnicy pnia równej 2 m. Po stronie zachodniej – oficyna, a po wschodniej – brama wjazdowa. Park krajobrazowy miał powierzchnię 11 km. W parku były stawy i groble z mostkami. Na jednym ze stawów była wysepka, do której prowadził mostek. Dalej za bramą stała kwadratowa, dwukondygnacyjna lodownia z około 1830 roku. W parku łącznie było co najmniej 47 gatunków drzew. Jego resztki z alejami istnieją do dziś.